"Apel" (En toda a entrada)

1. Parte do entaboamento comprendida entre a arquitrabe e a cornixa, que se emprega na arquitectura clásica.

2. Decoración tallada, pintada ou gravada en bandas horizontais.

1. Faixa que se adoita pintar na parte inferior das paredes, de distinta cor ca estas.

2. Faixa de papel pintado, drapeado, de madeira ou doutro material que se coloca na parte inferior das paredes.

1. Acción especial, propia ou normal dun órgano ou dun aparato dun ser vivo.

2. Resultado da actividade dun órgano ou sistema.

3. fotosíntese.

1. Acción propia ou característica dunha facultade natural.

2. Acción propia dunha facultade psíquica ou dun proceso mental dentro da actividade total psicolóxica dun individuo, que constitúe un conxunto de operacións interdependentes.

Acción propia dunha máquina.

1. Acción que corresponde a unha persoa segundo o seu cargo, oficio, ou emprego.

2. ...

Condición de funcional.

Posición teórica fronte á arquitectura, do moble e do deseño, que fai da estrita adaptación da forma á finalidade da obra o principio de actuación do deseñador.

Corrente lingüística continuadora do estruturalismo que destaca o carácter instrumental da linguaxe e o papel dos falantes, considerando que a estrutura das linguas vén determinada polas funcións que lle dan os seus usuarios.

Teoría, iniciada por D. Armstrong e H. Putnam, que considera que a condición para estar nun estado mental vén dada polas relacións causais deste.

Teoría sociolóxica creada por Talcott Parsons que considera a sociedade como un sistema cun equilibrio estable onde as estruturas sociais posúen un carácter funcional.

Actor e papel que representa a un home sedutor.

Home que lles fai as beiras ás mulleres.

Home aposto e atractivo.

Atrio ou pórtico dunha igrexa que está ocupado por sepulcros de personaxes relevantes. OBS: Tamén se denomina porta galilea.

Peza cuberta, fóra do templo e sen capela, que se destina a cemiterio.

Tempo que media, na Igrexa grega, desde a Pascua de Resurrección ata a Ascensión.

Acción de gardar ou vixiar.

Conxunto de soldados ou xente armada que se encargan de defender ou vixiar persoas ou lugares.

1. Corpo armado que se encarga da vixilancia e defensa de algo ou de alguén.

2. Individuo que pertence a algún de estes corpos.

3. Instituto civil armado integrado nas forzas e corpos de seguridade do estado, que mantén unha estrutura xerárquica militar, e depende da dirección xeral de Seguridade do ministerio do Interior. Das súas funcións destacan a custodia das comunicacións terrestres, as costas, as fronteiras e as instalacións de interese nacional, a prevención do contrabando, o control das armas e explosivos e o cumprimento das disposicións vixentes sobre a conservación da natureza e o medio ambiente. Ademais, a Garda Civil de Tráfico ocúpase da vixilancia do tránsito interurbano.

4. Milicia cívica francesa que se constituíu en París en 1789 co obxectivo de defender o país dunha posible volta á monarquía e dos intentos de insurrección das clases populares. Disolta por motivos políticos en 1827, foi reconstituída durante a Revolución de 1830 e tras a súa participación na Comuna de París suprimiuse en 1872.

5. Corpo do exército romano que se ocupaba de custodiar os emperadores romanos.

6. Conxunto de varios corpos do exército destinados a protexer o soberano e a súa familia.

7. Rexemento, integrado na garda real, constituído por flamengos ou os seus descendentes.

...