"urca" (En toda a entrada)

Acción e efecto de desviar ou desviarse.

Camiño que deriva doutro principal.

Disposición dos carrís nunha bifurcación que supón o cambio de vía dos trens.

Que se divide en dous.

Aplícase á Lúa cando está no primeiro ou no último cuarto.

Aplícase á ramificación en que os eixes secundarios se orixinan por bifurcación do ápice do eixe principal en dous eixes secundarios equivalentes.

Parte superior do tronco de onde saen as pólas principais dunha árbore.

Bifurcación dunha galla.

Relativo ou pertencente aos filocáridos.

Crustáceo da superorde dos filocáridos.

Superorde de crustáceos, da clase dos malacostráceos, caracterizados por presentar os ollos pedunculados, os toracópodos iguais, bífidos e foliáceos, o abdome formado por oito somitos e unha furca articulada no telson.

Relativo ou pertencente ao pobo gagauz.

Individuo do pobo gagauz.

Pobo de orixe turca que se estableceu no N do mar Caspio e no mar Negro, entre o Volga e o Danubio cara ao s XI. No s XIII formaron un estado independente sometido ao emperador bizantino e no s XV pasaron a formar parte do Imperio Otomán. As súas comunidades esténdense por Moldavia, Ucraína, Bulgaria e Romanía. Dedícanse á agricultura e á gandaría.

Lingua altaica que fala o pobo gagauz, que emprega unha variante do alfabeto cirílico na escrita.

galladura.

Lugar onde se bifurca un camiño.

galletada.

Parte do tronco dunha árbore onde se dividen as ramas.

Bifurcación dunha rama.

Relativo ou pertencente á dinastía gaznévida. 

Membro da dinastía gaznévida.

Dinastía musulmá de orixe turca, que gobernou con capital en Ghaznī (Afganistán) entre 977 e 1187. Coa invasión de Iraq e o Sindh e a anexión do Punjāb, asentou as bases para a futura penetración musulmá en India.