"serto" (En toda a entrada)

inserir.

inserido.

Que é propio da rexión iranio-turánica.

Rexión bioxeográfica que comprende unha gran parte do Oriente Próximo e da Asia Media, desde as terras interiores de Turquía e de Israel ata Jungaria e as ribeiras do Indo, que presenta clima continental e vexetación característica da estepa e do deserto.

Relativo ou pertencente á etnia khoisánida ou aos seus representantes.

Individuo da etnia khoisánida.

Etnia que habita no deserto de Kalahari nas rexións estépicas veciñas e que está formada por dous grupos de poboacións: os khoikhois e os sans.

Relativo ou pertencente aos madianitas.

Individuo do pobo madianita.

Confederación de tribos árabes nómades do deserto sirio arábigo.

Alimento que os hebreos recibiron de Deus na súa travesía polo deserto.

Planta herbácea do xénero Glyceria e algunhas árbores do xénero Fraxinus, das que se extrae unha substancia resinosa empregada como purgante.

Substancia resinosa e azucrada que flúe de diversos vexetais e que se solidifica rapidamente ao saír que se emprega na industria farmacéutica como purgante ou laxante.

Illote de cultivos e poboación sedentaria situado nun deserto, que está determinado pola existencia de auga.

Lugar, tempo ou situación que permite un repouso físico ou psíquico.

Macho que tivo un ou máis fillos.

Persoa que exerce as funcións paternas con outras persoas.

Persoa que crea ou promove unha obra, actividade ou outra cousa.

Pai e nai como conxunto de proxenitores.

1. Deus, en tanto que creador. No cristianismo é a primeira persoa da Trindade, denominada Deus Pai e Pai Eterno.

2. Título anteposto ao nome dos sacerdotes dunha orde relixiosa ou cualificativo da orde ou cargo.

3. Cada un dos escritores de fins do s I ata a segunda metade do s II que recibiron a doutrina dalgún apóstolo.

4. Cada un dos participantes nun concilio con voto deliberativo.

5. Cada un dos primeiros anacoretas e cenobitas cristiáns dos desertos de Exipto e Palestina (ss IV e V).

6. ...

Acción e efecto de predicar.

Anuncio público da palabra de Deus, feito en forma de discurso polos ministros autorizados, para así mover os oíntes a recibir dunha maneira consciente e libre a mensaxe da salvación e construír e edificar a Igrexa.