"MPLA" (En toda a entrada)

Órgano das plantas superiores, de simetría radiada, sen follas, e provisto de elementos condutores, especializado na fixación da planta e na absorción de auga e de substancias químicas disoltas nela.

1. Fascículo de fibras nerviosas que forma parte dun tronco nervioso.

2. Parte dunha formación anatómica que se implanta nun tecido.

Causa e orixe dunha cousa.

Elemento etimolóxico dunha palabra que constitúe o núcleo dunha familia de vocábulos e indica o significado fundamental destes.

1. alor da cantidade descoñecida que resolve unha ecuación. OBS: Tamén se denomina solución ou cero da ecuación.

2. Cantidade x que, tomada como factor de certo número de veces n, dá como produto unha cantidade determinada a. Exprésase como x = n?— a, onde a é o subradicando, x a raíz e n o índice. Esta expresión equivale a xn = a.

Terreo en pendente.

1. Plano inclinado, situado entre dúas superficies de diferente nivel, que se emprega, especialmente, para poder subir e baixar cargas.

2. Construción en plano inclinado desde a que se efectúa o lanzamento de proxectís autopropulsados ou de mísiles.

Zona onde, a través dun plano de encabalgamento, unha masa rochosa sobe sobre outra.

Función que crece de maneira lineal co tempo desde cero ata un valor determinado, de acordo coa expresión f(t)=kt.

columna.

1. Nervio principal dunha folla composta ou da fronde dun fento.

2. Eixe principal dunha inflorescencia.

Parte enteira do talo central das plumas das aves que se prolonga pola cana oca implantada na pel.

Que se abstrae das cousas exteriores para dedicarse á contemplación e á meditación. Tm s.

1. Que observa unha gran recolección coa práctica estrita das normas e regras relixiosas. Tm s.

2. Aplícase aos relixiosos reformados da orde dos franciscanos, dos eremitas de santo Agostiño e doutras ordes relixiosas femininas reformadas. Tm s.

Acción de reimplantar.

Restitución dun tecido ou dunha parte orgánica ao lugar de onde foran extraídos.

olver implantar.

Levar a cabo unha reimplantación.

1. Estado ou territorio que está baixo a soberanía dun rei ou dunha raíña.

2. reinado.

Cada un dos tres grandes grupos en que se consideraba divididos os seres naturais

División bioxeográfica principal que corresponde a unha gran superficie terrestre, ben caracterizada e diferenciada na súa flora e na súa fauna.

Categoría taxonómica máis ampla en que se agrupan os seres vivos.

Poder dunha divindade e lugar onde se estende, na visión mítica do universo.

Estado de xustiza, paz e felicidade espiritual anunciado polos profetas e predicada por Xesús Cristo nos Evanxeos.

rexión zooxeográfica.

Aplícase ás especies vexetais que, tendo nun pasado unha ampla distribución, aparecen nun momento dado como poboacións localizadas e pequenas.

Aplícase aos solos de orixe antiga que resistiron a erosión e que poden constituír a rocha nai dos solos actuais.

Taxon que perdura, moito despois da súa desaparición xeral en todas partes, en rexións moi limitadas.

Especie paleoendémica que ocupa restos dunha área primitiva máis extensa ou que habita nunha zona pequena afastada da área principal.