"ECL" (En toda a entrada)

1. Resolución, decisión ou determinación realizada polo xefe do Estado, polos órganos colexiados do goberno do Estado ou das comunidades autónomas ou por un tribunal ou xuíz sobre calquera materia ou negocio.

2. Decreto con rango de lei ditado con carácter provisional polo goberno en casos de extraordinaria e urxente necesidade e que, no período máximo de trinta días, debe ser aceptada ou rexeitada polo Congreso de los Diputados.

3. Decreto con rango de lei ditado polo poder executivo que contén lexislación delegada polo poder lexislativo.

1. Forma particular que asumen as ordes escritas provenientes da autoridade eclesiástica competente.

2. Decreto co que o lexislador establece prescricións comúns a unha comunidade.

Decisión ou sentenza que ditaba o emperador para resolver as controversias que se lle presentaban sen suxeitarse ás regras do procedemento ordinario.

Que defende. Tm s.

Que se designa para a defender os intereses dunha persoa ou entidade nun procedemento xudicial Tm s, referido a avogado.

Eclesiástico que nas causas sobre a existencia do vínculo do matrimonio ten como misión propoñer e expor o que poida ser aducido contra a nulidade ou disolución.

Persoa designada polo xuíz para a garda e protección dos menores ou incapacitados, ou dos seus bens, en determinados casos previstos no dereito.

demandar.

Persoa contra a que se formula unha demanda ou a quen se lle reclama unha cousa en xuízo.

Acción e efecto de denunciar.

Acto que require unha declaración de coñecemento mediante o que a persoa que presenciou a perpetración ou ten coñecemento dela, notifícallo á autoridade xudicial, á administración pública, ao ministerio fiscal ou á policía.

Delito que consiste na atribución a unha persoa duns feitos que, de ser certos, constituirían delito.

1. Declarar ou notificar algo á autoridade que corresponda.

2. Declarar que alguén cometeu un delito.

Dar a coñecer publicamente algo que é irregular ou abusivo.

Declarar unha parte firmante dun acordo a súa intención de non seguir formando parte do convenio.

Que depón. Tm s.

1. Aplícase á voz media do latín, é dicir, a aqueles verbos que expresaban que a acción realizada polo suxeito recaía sobre el ou sobre as súas cousas.

2. erbo latino con desinencias activas e significación pasiva.

Persoa que efectúa un depósito, polo que entrega a outra, o depositario, unha cousa moble para que a garde ata que a primeira lle reclame a súa devolución.

Deixar ou apartar de si algo.

Privar a unha persoa das súas dignidades e cargos.

Declarar alguén ante a autoridade xudicial.

Acción de depoñer.

Materia defecada.

Pena vindicativa eclesiástica que se lles aplicaba aos clérigos consistente na suspensión do oficio, na inhabilitación para obter novos cargos e na privación de todos os beneficios que o reo posúe.

Exposición ou redacción realizada verbalmente perante un xuíz ou tribunal.

Privación dunha dignidade ou cargo.

Que recibe e garda algo en depósito. Tm s.

Órgano da quebra encargado interinamente da administración da empresa desde que a quebra se declara ata que os síndicos asumen o seu control.

Persoa á que se lle confía algo inmaterial.

Acción de depositar ou depositarse.

Cousa que se deposita.

1. Lugar no que se deposita algunha cousa.

2. Sala ou dependencia anexa, xeralmente nun centro hospitalario ou nun cemiterio, onde se depositan os cadáveres para instruír as dilixencias oportunas e efectuar a autopsia.

1. Recipiente que contén un material sólido, líquido ou gasoso.

2. Depósito de combustible que alimenta os motores aproveitando só o peso do combustible.

Acumulación natural de mineral sólido, líquido ou gasoso na terra.

acubillo.

...