"mita" (En toda a entrada)

Aquilo que se engade a unha cousa para que estea completa.

Diferenza entre un número enteiro e a potencia de base 10 inmediatamente superior.

Arco ou ángulo que hai que engadir a un arco ou a un ángulo para conseguir un cuadrante ou un ángulo recto.

Sistema composto por encimas relacionados entre eles de maneira que entran en actividade secuencialmente, determinando a formación de substancias de notable importancia no proceso de inflamación.

1. Elemento funcional da cláusula que mantén unha relación de dependencia con respecto ao verbo e que, desde o punto de vista semántico, vén completar a información proporcionada por este.

2. Función sintáctica argumental exclusiva da oración pasiva, que desempeña o constituínte equivalente ao suxeito da oración activa correspondente.

3. Complemento xeralmente non argumental que dá conta das circunstancias en que ten lugar o evento denotado polo verbo.

4. Función sintáctica argumental que delimita ou precisa o significado expresado polo verbo.

5. Función sintáctica non sempre argumental que complementa o conxunto formado polo verbo e o obxecto directo, ou o verbo só cando non aparece na oración ningún obxecto directo.

...

Cavidade, que comunica co exterior por un poro, escavada nos talos dalgunhas algas marróns, no interior da que se forman os órganos reprodutores.

Diferenciación en forma de copa ou de media lúa limitada por unha membrana, que aparece sobre o talo dalgunhas hepáticas talosas e na que se forman propágulos no seu interior.

Feito de acompañar un fenómeno a outro ou darse ao mesmo tempo.

Existencia do corpo e do sangue de Cristo en cada un dos elementos da eucaristía que se reciben ao comungar.

Que acompaña a outro ou que se produce ao mesmo tempo.

Causas que concorren cando se establece a proba dun feito.

Son harmónico que acompaña a outro fundamental.

Reducir algo aos seus puntos esenciais.

Precisar algo.

Limitarse a tratar unha cousa dentro de certos límites e excluíndo outros asuntos.

Compoñente real do vector admitancia Y nun circuíto de corrente alterna. Simbolízase por G, e vale G=RY 2 , onde R é a resistencia. A súa unidade de medida no SI é o siemens.

admitancia.

Condutancia dun electrólito que contén un equivalente gramo da substancia disolta, medida entre dous electrodos paralelos situados á distancia de 1 cm e de superficie suficiente para conter o volume necesario.

condutividade eléctrica.

permeancia.

transcondutancia.

Acción e efecto de confinar ou confinarse.

Pena restritiva da liberdade que consiste en fixar a residencia do condenado nun lugar determinado, aínda que baixo a vixilancia da autoridade respectiva.

Nome xenérico dos diferentes métodos de delimitación espacial dun plasma, que teñen como obxectivo illar termicamente a corrente dun plasma das paredes do recipiente que o contén.

Desterrar a alguén a un lugar determinado do que non pode saír.

Encerrar a alguén dentro dun espazo limitado.

Ser fronteira un territorio con outro.