"Gui" (En toda a entrada)

Réptil, da orde dos quelonios, mariño e terrestre, que presenta as extremidades curtas, un caparazón que protexe o corpo e un bico córneo sen dentes.

Réptil, da familia dos emídidos, que presenta a cuncha negra con debuxos radiais de cor amarela, unha cola longa e carece de placas inguinais.

Réptil, da familia dos emídidos, que presenta un plastrón ríxido, de cor vermella ou parda, o pescozo cunhas liñas lonxitudinais de cor amarela e a cola estreita e longa.

Réptil mariño, da familia dos quelónidos, coa cuncha en forma de corazón e de coloración moi variable, que é considerado a tartaruga mariña de maior tamaño.

1. Contentar a alguén cumprindo aquilo que desexa ou espera.

2. Facer desaparecer un desexo ou necesidade de alguén.

Conseguir o que se precisa para calmar ou saciar un desexo, aspiración ou necesidade.

Pagar aquilo que se debe.

Conformarse con algo.

Relativo ou pertencente ao saudosismo.

Seguidor do saudosismo.

Baño de vapor a moita temperatura (60°-80°), propio dos pobos escandinavos, seguido dunha ducha fría.

Establecemento onde se practica a sauna.

Introduce unha condición.

Introduce interrogativas indirectas e tamén algo incerto.

Emprégase para conseguir maior énfase.

Posúe un valor concesivo-distributivo cando relaciona un elemento da oración principal co verbo da oración que introduce en indicativo.

Relativo ou pertencente ao sebastianismo.

Seguidor do sebastianismo.

Relativo ou pertencente a unha seita.

Que se organiza como unha seita.

Que é seguidor dunha crenza ou dunha doutrina.Tm s.

1. Relativo ou pertencente aos sefardís.

2. Individuo da comunidade sefardí.

3. Comunidade xudía establecida na Península Ibérica ata a súa expulsión en 1492, que conservou os seus costumes, o seu ritual e a súa lingua, cunha específica pronunciación hebrea.

Individuo doutros grupos xudeus que, sen ser orixinarios de Sefarad, seguiron o rito litúrxico e mantiveron a pronuncia do hebreo.

ariedade do español falada polos sefardís.

Estrofa de catro versos, heptasílabos os impares e pentasílabos con rimo asonante os pares.

1. Canción popular española, de carácter alegre e vivo, que se acompaña de guitarra e castañolas.

2. Baile que corresponde a este canto.

seguir.

Que é consecutivo ou que vai detrás doutro sen que haxa espazo ou tempo ningún entre eles.

Sen interrupción.

Sen cambiar de dirección ou de camiño.