"Ii" (En toda a entrada)

Aplícase a cada un dos soldados da garda chamberga e ás pezas que formaban o seu uniforme.

1. Casaca militar en que o propio forro formaba as lapelas e as dobras das mangas.

2. Sombreiro que se emprega pola garda chamberga.

3. Rexemento creado en Madrid por Mariana de Austria (1669) con funcións de garda real.

Moeda de prata catalana do s XVIII.

Relativo ou pertencente aos cheyennes.

Individuo da tribo cheyenne.

Tribo amerindia. No s XVII poboaban a zona central de Minnesota e, a finais do s XVIII, empurrados polos dakotas, tiveron que emigrar cara ao SO, ao pé das montañas Rochosas.

Lingua da familia algonquina.

Relativo ou pertencente ao pobo chibcha ou á súa lingua.

Individuo do pobo dos chibchas.

Pobo amerindio precolombino, tamén coñecido cos nomes de muisca, muysca ou mosca, que antes da chegada dos conquistadores se asentaba na rexión montañosa oriental de Colombia.

1. Lingua, desaparecida no s XVIII, que se falaba nas mesetas altas de Bogotá e Tunja.

2. Familia das linguas amerindias de América do Sur e de América Central que se estende desde os confíns de Costa Rica e Nicaragua, ao N, ata o golfo de Guayaquil, ao S.

Relativo ou pertencente ao estilo churrigueresco.

Estilo arquitectónico e decorativo. Foi desenvolto pola familia Churriguera a finais do s XVI e comezos do s XVII en España.

Relativo ou pertencente ás illas Cícladas.

Cultura prehistórica das illas Cícladas. Desenvolta desde finais do IV milenio ata o II milenio a C, foi unha ponte entre o mundo asiático de Oriente Próximo e Creta coa Península Grega.

Serie de acontecementos ou fenómenos que se suceden e repiten ordenadamente.

Período de tempo que xa se dá por concluído e a partir do que se comeza a contar de novo.

Conxunto de actos culturais que se celebran en relación cun mesmo asunto ou tema.

1. Conxunto de composicións poéticas, narrativas ou dramáticas relacionadas entre si segundo un criterio temático, cronolóxico ou mesmo de autoría.

2. Conxunto de narracións ambientadas na Corte de Carlomagno e dos Doce Pares de Francia, que recibiu, así mesmo, o nome de materia carolinxia ou materia de Francia. A obra máis coñecida da materia carolinxia constitúea a Chanson de Roland.

3. Conxunto de narracións medievais, en prosa e verso, que toman como eixe temático a guerra de Troia. A obra que lle serviu de inspiración ao ciclo troiano foi a Ilíada de Homero.

1. verticilo.

2. Número de membros, en filotaxe, dunha espira xeratriz.

...

Relativo ou pertencente ao pobo dos cimbros ou á súa lingua.

Individuo do pobo xermánico dos cimbros.

Pobo xermánico influído polos celtas. Orixinarios de Xutlandia, emigraron cara ao sur xunto cos teutóns, os ambróns e os tigurinos arredor do s II a C. Invadiron a Galia meridional xunto cos teutóns (110 a C) e loitaron cos romanos en Orange (105 a C). Separados novamente dos teutóns, pasaron aos Alpes. Foron exterminados por Caio Mario na Batalla dos Campos Raudios (101 a C).

Dialecto do celta britónico que falaban os cimbros, mantido na zona fronteiriza occidental entre Inglaterra e Escocia probablemente ata o s X.

Relativo ou pertencente aos cimerios.

Individuo do pobo dos cimerios.

Pobo nómade de orixe indoeuropea, do tronco iranio, procedente das estepas do S de Rusia. Arredor do s VIII a C cruzaron o Cáucaso e asentáronse na península de Anatolia; a partir de aí estendéronse por Asia Menor. Loitaron cos asirios, ocuparon Lidia e destruíron o Reino de Frixia e as colonias gregas da costa norte. O rei Lidos Aliates combateu contra eles e rematou aniquilándoos.

Serie de fases oroxénicas do ciclo paleoalpino que tiveron lugar no transcurso do Triásico superior e durante o Xurásico.

Elemento químico, de número atómico 30 e peso atómico 65,38, que pertence ao grupo IIB da táboa periódica. É un dos metais que se localiza nun gran número de proteínas e un dos oligoelementos esenciais. Ten un gran número de aplicacións, como a galvanización do ferro e do aceiro, e a preparación de compostos de cinc.

Sólido cristalino delicuescente que se emprega na galvanización do ferro, como preservativo para a madeira, desinfectante, na preparación de cementos especiais e na industria téxtil.

Sólido en forma de pos brancos amorfos empregados como pigmento. OBS: Tamén se denomina branco de China ou branco de cinc.

Cristais incoloros que se empregan en medicina como mordente; como preservativo para o coiro e a madeira, e como axente branqueador.