"sim" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente ao asimilismo.

Partidario do asimilismo.

Calidade de asincrónico.

Ausencia de simultaneidade na duplicación das dúas cadeas do ADN.

Tomar ou coller algo coa man.

Agarrarse a algunha cousa.

Recurrir a algo para escusarse ou acadar un fin.

Acción e efecto de asociar ou de asociarse.

Rango básico no sistema fitosociolóxico de clasificación. O nome fórmase a partir do nome científico dunha ou de dúas plantas presentes na diagnose orixinal do sintaxon e defínese por uns inventarios florais.

Unión de diversas persoas cun vínculo xurídico para un fin común.

Agrupación de diversas persoas, vinculadas xuridicamente, para a obtención dun fin non lucrativo que exclúe a obtención por parte dos asociados dunha ganancia proporcional ás cotas ou participacións preestablecidas.

Unidade ecolóxica na que dúas ou máis especies se atopan máis frecuentemente emparelladas do que se esperaría se se desenvolvesen independentemente.

Figura que consiste en aplicar a moitos iso que se refire implicitamente a un só.

Formación de especies moleculares relativamente complexas pola unión de dúas ou máis moléculas simples dunha mesma substancia.

Grupo formado cos tipos taxonómicos de solos que aparecen xuntos nunha rexión e que presentan unha determinada relación entre eles.

Agrupación dos propietarios de terreos suxeitos ao sistema de execución urbanística de cooperación que, ademais de achegar os terreos de cesión obrigatoria, colaboran coa administración pública na execución das obras de urbanización.

Cultivo simultáneo de dúas ou máis plantas de diferentes especies sobre o mesmo terreo para acadar un maior rendemento económico ou unha mellora na calidade da produción.

...

Relativo ou pertencente aos asteroideos.

Equinodermo da clase dos asteroideos.

Clase de equinodermos do subfilo dos eleuterozoos, denominados estrelas de mar. Caracterízanse polo seu pequeno tamaño e a simetría pentarradiada. A boca está situada no centro da cara inferior.

Estilo literario ou artístico propio dos autores gregos ou latinos clásicos, caracterizado pola pureza, a simplicidade e a elegancia refinada. Apareceu no s II a C.

Forma ou xiro peculiar no dialecto ático.

1. Derradeira planta ou piso elevado dun edificio.

2. Corpo decorativo sobre a cornixa dun edificio para disimular o arranque das augas do tellado.

Parte superior da caixa do tímpano, onde se aloxan a cabeza do martelo e a bigornia.