"EAT" (En toda a entrada)

Termo que designa a arte de compoñer ou escribir obras dramáticas, a partir do coñecemento e do dominio dunha serie de principios e técnicas específicas.

Conxunto de traballos encamiñados a converter un texto en espectáculo teatral.

Ecuación que determina a variación da constante de equilibrio químico K en función da temperatura. Vén expresada por (∂[lnK]/∂T)p =∆H0/RT2, ∆H0 sendo a variación de entalpía na reacción en condicións normais, R a constante dos gases e T a temperatura absoluta.

Expresión formal da segunda lei de Newton, que presenta a forma F = ma.

Ecuación que, para un sistema que evoluciona a presión e temperatura constantes, toma a forma



A sendo o traballo efectuado polo sistema descontado o traballo de expansión, H1 e H2 as entalpías inicial e final, respectivamente, p a presión e T a temperatura absoluta do sistema.

Ecuación para a evolución do Universo que pode derivarse da teoría de gravidade de Einstein e do suposto de que o Universo é homoxéneo (vese igual en cada punto) e isotrópico (vese igual en toda dirección).

FÍS Ecuación mestra da termodinámica do non-equilibrio que describe procesos multidimensionais e continuos que son aleatorios e markovianos mediante un conxunto de variables macroscópicas q.

Ecuación fundamental que relaciona a masa m dun corpo coa enerxía E equivalente a esta masa, segundo a ecuación E=mc2 , onde c é a velocidade da luz no baleiro.

Ecuación diferencial non lineal de primeira orde, da forma y’+f(x)y=g(x)yn , onde n > 1 e f(x) e g(x) son funcións continuas. Redúcese a lineal polo cambio de variable u= y1-n.

Unha das complexas ecuacións empregadas para describir os contornos dos campos gravitatorios e doutras forzas na dimensión espazo-tempo.

1. Corrección ou cantidade que cómpre ter en conta ao relacionar a posición dun astro coa que tería, se posuíse un movemento uniforme.

2. ...

1. Relativo ou pertencente a Elea ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou natural de Elea.

1. Relativo ou pertencente á escola filosófica de Elea.

2. Membro da escola de Elea.

1. Substancia que non se pode descompoñer noutras máis sinxelas mediante métodos químicos.

2. Elemento químico necesario para o mantemento funcional ou estrutural dos seres vivos.

3. Elemento químico que se pode localizar na natureza sen combinar con ningún outro elemento.

4. Elemento non esencial que aparece en cantidades mínimas en calquera tipo de material ou nos seres vivos.

1. Cada unha das cousas que forman ou integran un todo.

2. Compoñente dunha agrupación ou colectivo.

3. Cada unha das circunstancias ou partes dun conxunto que inflúe nunha situación ou resultado final.

1. ...

Curva pechada que resulta da intersección dunha superficie cónica cun plano que non é paralelo a ningunha xeratriz nin ao eixe daquela.

Supresión dalgún elemento lingüístico que debería estar presente desde a perspectiva gramatical e lóxica, pero que se pode deducir con facilidade do contexto.

Técnica temporalizadora que se emprega na narrativa, e tamén no teatro ou na poesía de compoñente narrativo, que consiste en suprimir algunhas partes da historia ou sucesión cronolóxica dos feitos de xeito que o tempo do relato ou modo en que se contan tales feitos sexa menor ca o da historia.

Acción de embocar.

Abertura ou paso polo que se entra a un lugar.

Boquilla dos instrumentos de vento.

Parte do freo que se lles coloca ás cabalarías na boca.

Parte do mar, lago, río, ou canal a onde chegan as augas doutro curso.

Gusto ou sabor do viño.

Abertura ou boca do escenario teatral, pola que os espectadores poden ver a representación, unha vez retirado o pano.

Facultade que ten unha persoa de comprender as emocións e os sentimentos externos por un proceso de identificación co obxecto, co grupo ou co individuo co que se relaciona.

Proceso de identificación, a través da catarse e da admiración, que se produce entre o público e os personaxes do espectáculo teatral.

Prato lixeiro que se serve antes da comida e que se toma mentres esta non se serve.

Peza teatral menor que se compoñía para ser representada en festas e celebracións da realeza ou da nobreza, particularmente no Reino de Aragón e nas cidades de València e Zaragoza.

Última parte dun discurso, na retórica grega, na que se fai a enumeración das probas e se trata de mover con máis eficacia que antes o ánimo do auditorio.

Parte final dun libro, discurso ou obra teatral ou cinematográfica, a modo de conclusión ou resumo.

Suceso que cambia o final doutro suceso anterior que se consideraba terminado.