"Set" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente a Escitia ou ao pobo escita.

Individuo do pobo escita.

Pobo nómade, orixinario das estepas de Asia Central, que se desprazou cara ao S e ao L de Europa a comezos do I milenio a C. Absorbidos polos sármatas, desapareceron cara ao s II a C.

Grupo de linguas faladas polos escitas, que pertencen ás linguas iranias da familia indoirania, que se falan en Ossetia e Xeorxia.

Calquera arácnido da orde dos escorpións.

Orde de arácnidos terrestres, de corpo dividido nun prosoma anterior, cuberto por unha cuncha, e nun opistoma posterior, segmentado e dividido nun preabdome de sete segmentos, nunha cola estreita cilíndrica de cinco segmentos e un aguillón rematado en punta. O primeiro par de patas presenta pinzas que empregan para aferrar as presas.

Percebella acuática, da familia dos népidos, caracterizada por presentar o primeiro par de patas modificado para apreixar os pequenos animais dos que se alimenta. A maioría presentan no extremo do abdome un tubo respiratorio, moi longo e fino, que manteñen por riba da superficie da auga.

Acción que implica unha utilización moi elevada da forza física ou mental para superar algunha dificultade ou conseguir algunha cousa.

Forza por unidade de superficie aplicada a un corpo. Coñécese como esforzo de tracción ou tracción, e o esforzo de compresión ou compresión, se as forzas son perpendiculares á superficie. Cando as forzas son tanxenciais, fálase de esforzo de cizallamento ou esforzo cortante. OBS: Tamén se denomina tensión.

Medida da intensidade con que unha frota actúa sobre os recursos pesqueiros.

1. Deixar alguén de ter algo na memoria.

2. Deixar de ter algo ou a alguén en conta.

Deixar alguén de ter afecto por algo ou por outra persoa.

Non vir á memoria.

Non ser algo ou alguén obxecto do afecto dunha persoa.

Non ter algo en conta.

Deixar de ter algo na memoria.

Deixar de ter ou sentir afecto por algo ou por alguén.

Deixar de ter algo en conta. OBS: A vogal radical tónica do presente de indicativo é sempre aberta

Relativo ou pertencente aos esquimós ou á súa lingua.

Individuo do pobo esquimó.

Pobo que habita nas rexións árticas, disperso polos sectores máis setentrionais de América do N e polo O de Groenlandia.

Lingua esquimó-aleutiana que comprende o inuit e o iupik.

Can de gran talle, caracterizado polo seu pelame denso e bastante longo en todo o corpo, agás no fociño. A súa coloración pode ser branca, negra ou castaña.