"Guido" (En toda a entrada)

Outorgar un título de nobreza a alguén.

Dar nobreza ou maior valor moral a alguén.

Dar un aspecto distinguido a algo.

Nunha situación superior desde o punto de vista do falante, tanto no interior coma no exterior do obxecto de referencia.

Nun lugar superior en relación ao exterior do obxecto de referencia, en contacto ou non con el.

Sobre outra cousa, como un elemento máis a engadir. OBS: Tamén se emprega seguido da preposición de formando a locución prepositiva enriba de.

Relativo ou pertencente ao erasmismo.

Seguidor das doutrinas de Erasmo de Rotterdam.

Mover ou levantar algo ou a alguén cara a arriba ou poñelo nun lugar máis alto.

1. Poñer algo ou a alguén dereito ou en posición vertical.

2. Facer que alguén se levante da cama.

Construír un edificio ou un monumento importante.

1. Poñerse algo ou alguén dereitos ou en posición vertical.

2. Deixar de estar na cama ou nalgún sitio similar.

Enfrontarse ou rebelarse contra algo ou alguén.

Sobresaír algo ou alguén por encima de todo o que o rodea.

Réptil terrestre de corpo alongado e ápodo.

Réptil, da familia dos anfisbénidos, ápodo, co corpo vermiforme de cor rosada, cuberto de pequenas escamas e de aparencia segmentada. A cabeza é pequena e aguda, e pouco diferenciada do corpo; os ollos son moi pequenos e a cola curta.

Réptil, da familia dos ánguidos, que presenta o corpo alongado e ápodo, cuberto de pequenas escamas. Habita medios de alta humidade ambiental como bosques caducifolios ou prados, e, as máis das veces, lugares situados preto dos cursos de auga.

esclarecer.

Que é distinguido ou ilustre.

Relativo ou pertencente á escolástica.

Que é seguidor ou membro da escolástica. Tm s.

Que é formalista e conservador. Tm s.

Que ten un estilo arcaico e moi formal.

1. Nome da letra <s>. OBS: O e tónico representa o son

2. Ese inicial que vai seguido de consoante e que constitúe unha sílaba por si soa.

Obxecto ou figura que ten forma de ese.

Relativo ou pertencente ao esencialismo.

Seguidor do esencialismo.

-romanos, seguidores do rito oriental.

Relativo ou pertencente aos pobos eslavos ou ás súas linguas.

Natural ou habitante dos pobos eslavos.

Grupo de pobos de lingua indoeuropea que habitan o territorio comprendido entre os ríos Oder e Volga e desde o mar Báltico ata os Cárpatos, e que se estenden polo N de Asia ata o Pacífico.

1. Fonte común primitiva das linguas eslavas. As formas máis coñecidas son o antigo eslavo e o antigo búlgaro.

2. Lingua literaria eslava baseada orixinariamente nos dialectos eslavos do S de Bulgaria e Macedonia, aos que se engadiron trazos lingüísticos propios do eslavo occidental. Mantense como lingua litúrxica nalgunhas igrexas ortodoxas e nos ritos dos eslavos católico-