"OIT" (En toda a entrada)

Rodear cos brazos ou as mans.

Conter ou comprender no seu seo certa cousa.

Alcanzar coa vista.

Atender ou facer varias cousas a un tempo.

Relativo ou pertencente a técnica abbevilliana ou ao Abbevilliano.

Técnica de percusión baseada na talla periférica, asimétrica e sobre zafra dorminte empregada para obter bifaces e outros artefactos.

Tecnocomplexo do Paleolítico Inferior que se desenvolveu durante un período interglaciario cálido. Caracterízase por un tipo de biface tallado por percusión dura e dorminte. En Europa, precede cronoloxicamente ao Acheuliano. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

1. Froito en noz da abeleira, de forma arredondada, de pericarpo leñoso, de cor acastañada e envolto nunha bráctea.

2. Semente esbrancuxada e comestible do froito da abeleira.

Concreción leñosa que se produce pola suberización irregular por causa dun gromo abortado nas sobreiras.

Que presenta a forma ou a cor da abelá.

Que está engurrado e enxoito coma unha abelá seca.

Arbusto caducifolio, da familia das betuláceas, de cortiza agrisada. As follas son arredondadas ou ovadas, acuminadas e dobremente serradas e os froitos son noces que aparecen en grupos sobre un curto pedúnculo.

Planta herbácea rizomatosa, da familia das asteráceas, que presenta follas basais enteiras e glabras, capítulos florais illados con lígulas amarelas e froito en aquenio.

Que adoita informarse dos asuntos alleos con disimulo.

Que causa molestia ou fastío.

Relativo ou pertencente ás grandes profundidades oceánicas.

Fauna que habita as grandes profundidades mariñas. Adoitan ser negros ou de tonalidades escuras, presentando, a miúdo, órganos luminosos.

Zona mariña comprendida entre os 800 e os 10.000 m de profundidade.

Sedimentos formados nos fondos submarinos a máis de 2.000 m de profundidade.

Que produce ablación.

Aplícase aos materiais que se empregan no revestimento dos vehículos espaciais para absorber a calor que se produce cando o vehículo retorna á atmosfera.

1. Caso da declinación do indoeuropeo que perdura nalgunhas linguas.

2. Caso latino que indica numerosas nocións circunstanciais e adoita ir acompañado de preposicións.

3. Na gramática latina, construción constituída por un participio que concorda cun nome en ablativo sen preposición que vai na súa mesma oración e realiza a función de suxeito.