"Andia" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente aos dogóns ou á súa lingua.

Individuo do pobo dogón.

Pobo de África occidental que ocupa a rexión montañosa dos acantilados de Bandiagara, na parte sudoccidental do Alto Níxer.

Lingua níxer-congo que se fala en Mali e Burkina Faso.

1. Relativo ou pertencente a Escandinavia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Escandinavia.

Pobo xermánico que se estableceu (s II a C) na Península Escandinava, en Islandia, en Xutlandia e nas illas que forman parte do territorio de Suecia, Noruega e Dinamarca na actualidade.

linguas nórdicas.

Pronunciar un verso marcando de forma distinta os pés que o compoñen.

Falar descompoñendo as palabras en sílabas que se pronuncian separadamente. É un trastorno que se manifesta en enfermidades neurolóxicas.

Relativo ou pertencente aos esquimós ou á súa lingua.

Individuo do pobo esquimó.

Pobo que habita nas rexións árticas, disperso polos sectores máis setentrionais de América do N e polo O de Groenlandia.

Lingua esquimó-aleutiana que comprende o inuit e o iupik.

Can de gran talle, caracterizado polo seu pelame denso e bastante longo en todo o corpo, agás no fociño. A súa coloración pode ser branca, negra ou castaña.

Relativo ou pertencente ao esquimó-aleutiano.

Familia lingüística que inclúe o esquimó e o aleutiano, linguas emparentadas entre elas, e que se estenderon pola costa S de Groenlandia, as rexións árticas de Canadá, as rexións do N de Alaska, as illas Aleutianas e ata hai unhas décadas por Siberia.

Facer que algo se estenda e ocupe máis espazo.

Facer que algo aumente de volume ou se dilate.

Facer que algo chegue a máis xente ou a máis lugares.

Ir a máis ou ocupar algo máis espazo.

Aumentar de volume algo.

Chegar algo a máis xente ou a máis lugares.

1. Relativo ou pertencente a Finlandia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Finlandia.

1. Relativo ou pertencente ao pobo finés.

2. Individuo do pobo finés.

3. Pobos que se estableceron na costa báltica oriental, Finlandia e Carelia, a partir do Neolítico, procedentes das rexións centrais de Rusia, entre os que se estaban os finlandeses, os carelios, os estonianos, os livonios, os vepsios e os udmurtos.

finlandés.

Relativo ou pertencente a Finlandia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante de Finlandia.

Lingua finoúgria, que se fala sobre todo en Finlandia, onde é lingua oficial, pero tamén na República de Carelia, Rusia e Suecia.

Relativo ou pertencente a Frisia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante de Frisia.

Pobo de orixe xermánica instalado desde a Antigüidade nas costas do mar do Norte, entre a boca do Rin e a península de Xutlandia.

Lingua xermánica que se divide nas variedades frisón occidental, falado no N dos Países Baixos, frisón oriental, que se fala en certos redutos do antigo Oldenburg, e frisón setentrional, na illa de Helgoland, na costa de Slesvig ao N de Husum e nas illas da mesma costa ata Sylt.