"Altai" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente a Mongolia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Mongolia.

1. Relativo ou pertencente ao pobo mongol.

2. Individuo do pobo mongol.

3. Pobo dunha rama mongol procedente do Turquestán, que foi islamizado no s XIV e que creou un grande imperio.

Grupo de linguas altaicas, que inclúe o oirat, o dialecto mongol de Afganistán, o buriato e o khalkha, falados na República de Mongolia, ou o mongour, en China Occidental.

Soberano do Imperio Mongol.

Relativo ou pertencente ao pobo oirat.

Individuo do pobo oirat.

Pobo mongol fundado ao redor do s XII que, en 1948, constituíu a oblast’ de Altai.

1. Pobo uraloaltaico, disperso pola tundra occidental, desde o río Pecora ata o río Katanga, que se agrupa en tribos, con familias de tipo patriarcal, rexidas por un xefe e pola autoridade espiritual do xamán.

2. Grupo de linguas uralianas que se estendeu por Siberia occidental e pola costa ártica da Rusia Europea.

3. Relativo ou pertencente ao pobo samoiedo, aos seus habitantes ou ás súas linguas.

4. Individuo do pobo samoiedo.

Raza de cans criados en Siberia polo pobo homónimo, onde se utiliza como animal de tiro, de compañía, ou como can de pastor de renos.

Relativo ou pertencente ao pobo tungús ou ás súas linguas.

Individuo do pobo tungús.

Pobo de raza mongoloide diseminado por un amplo territorio entre os Urais, o océano Pacífico, o océano Ártico e a fronteira de China.

Grupo de linguas altaicas que se falan nos territorios da República de Iacutia e do okrug autónomo de Evenki.

Relativo ou pertencente á rexión de Turán.

uraloaltaico.

1. Relativo ou pertencente a Turquía, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Turquía.

1. Relativo ou pertencente ao pobo turco.

2. Individuo do pobo turco.

3. Grupo de pobos asiáticos con orixe na cordilleira do Altai que se islamizaron no s VIII, e a comezos do s XIII os mongois instaláronse no seu territorio. Constitúen a maioría da poboación de Turquía.

1. Lingua turca sudoccidental que se fala en gran parte de Turquía e en minorías importantes en Chipre, Balcáns, Siria e Iraq.

2. Grupo de linguas altaicas que se falan nunha extensa zona desde Turquía ata Siberia.

...

Relativo ou pertencente a Xapón, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante de Xapón.

Lingua aglutinante de orixe descoñecida que se fala en Xapón, e que algúns autores inclúen no grupo das linguas altaicas.