beatitude
beatitude
lat beātitūdĭne ‘felicidade’
-
f
Felicidade ou goce perfecto e eterno.
-
f
Benaventuranza ou consumación definitiva do home na visión de Deus, na resurrección da carne e na comuñón dos santos.
-
f
Título honorífico que recibe o santo padre e os bispos.
Citas
- Aseguraban que tiña a beatitude reflectida na súa mirada