beatitude

beatitude

lat beātitūdĭne ‘felicidade’

  1. f

    Felicidade ou goce perfecto e eterno.

  2. f

    Benaventuranza ou consumación definitiva do home na visión de Deus, na resurrección da carne e na comuñón dos santos.

  3. f

    Título honorífico que recibe o santo padre e os bispos.

Citas

  • Aseguraban que tiña a beatitude reflectida na súa mirada