torno
torno
lat tornu gr τόρνος ‘xiro, volta’
-
s
m
[TECNOL ]
Máquina para redondear pezas de diferentes materiais duros, ou darlles un perfil ou calibre determinado, imprimíndolles un rápido movemento de rotación ao poñelos en contacto cunha ferramenta de corte.
-
s
m
[TECNOL ]
Máquina simple que consiste nun cilindro que traballa mediante un movemento de rotación.
-
s
m
[HIST ]
Cabalete de madeira en que se suxeitaba os reos para sometelos a certas torturas.
-
s
m
[TECNOL ]
Maquinaria empregada para traballar un sólido facéndoo xirar ao redor dun eixe e arrincándolle material para transformalo nunha peza ben definida.
-
s
m
[CONSTR ]
Tambor xiratorio de eixe vertical con aberturas laterais que, colocado na abertura dunha parede, serve para pasar obxectos dun lado a outro sen que a persoa que está nun lado vexa á que está no outro.