aprontar

aprontar

pronto

  1. v t

    Entregar unha cousa de maneira inmediata.

  2. v pron

    Situarse en disposición de realizar algo.

Citas

  • Apronta unha cantidade de cartos para os posibles gastos que xurdan
  • Apronteime para o que puidera acontecer nos días sucesivos
Conjugar
VERBO aprontar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
apronto
aprontas
apronta
aprontamos
aprontades
aprontan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
aprontaba
aprontabas
aprontaba
aprontabamos
aprontabades
aprontaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
aprontei
aprontaches
aprontou
aprontamos
aprontastes
aprontaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
aprontara
aprontaras
aprontara
aprontaramos
aprontarades
aprontaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
aprontarei
aprontarás
aprontará
aprontaremos
aprontaredes
aprontarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
aprontaría
aprontarías
aprontaría
aprontariamos
aprontariades
aprontarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
apronte
aprontes
apronte
aprontemos
aprontedes
apronten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
aprontase
aprontases
aprontase
aprontasemos
aprontasedes
aprontasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
aprontar
aprontares
aprontar
aprontarmos
aprontardes
aprontaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
apronta
-
-
aprontade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
aprontar
aprontares
aprontar
aprontarmos
aprontardes
aprontaren
Xerundio aprontando
Participio aprontado
aprontada
aprontados
aprontadas