rebandar

rebandar

lat rapināre ‘quitar’

  1. v t

    Tallar algo en rebandas.

  2. v t

    Cortar algo dunha parte a outra.

Citas

  • Case rebanda o pé coa máquina do traballo
  • Rebandou o pan

Palabras vecinas

rebaixar rebaixe rebanda rebandar rebar rebarba rebarbadora
Conjugar
VERBO rebandar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebando
rebandas
rebanda
rebandamos
rebandades
rebandan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebandaba
rebandabas
rebandaba
rebandabamos
rebandabades
rebandaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebandei
rebandaches
rebandou
rebandamos
rebandastes
rebandaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebandara
rebandaras
rebandara
rebandaramos
rebandarades
rebandaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebandarei
rebandarás
rebandará
rebandaremos
rebandaredes
rebandarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebandaría
rebandarías
rebandaría
rebandariamos
rebandariades
rebandarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebande
rebandes
rebande
rebandemos
rebandedes
rebanden
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebandase
rebandases
rebandase
rebandasemos
rebandasedes
rebandasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebandar
rebandares
rebandar
rebandarmos
rebandardes
rebandaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
rebanda
-
-
rebandade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
rebandar
rebandares
rebandar
rebandarmos
rebandardes
rebandaren
Xerundio rebandando
Participio rebandado
rebandada
rebandados
rebandadas