punir

punir

lat punīre

  1. v t
    1. Impor unha pena ou castigo a alguén para facerlle expiar un delito ou unha falta.

    2. Executar un castigo.

  2. v t

    Facer expiar unha falta.

Conjugar
VERBO punir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
puno
punes
pune
punimos
punides
punen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
punía
punías
punía
puniamos
puniades
punían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
punín
puniches
puniu
punimos
punistes
puniron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
punira
puniras
punira
puniramos
punirades
puniran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
punirei
punirás
punirá
puniremos
puniredes
punirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
puniría
punirías
puniría
puniriamos
puniriades
punirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
puna
punas
puna
punamos
punades
punan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
punise
punises
punise
punisemos
punisedes
punisen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
punir
punires
punir
punirmos
punirdes
puniren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
pune
-
-
punide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
punir
punires
punir
punirmos
punirdes
puniren
Xerundio punindo
Participio punido
punida
punidos
punidas