aparellar

Escoitar
aparellar

lat *appariculāre lat apparāre ‘preparar, dispor’

  1. v t

    Pór os arreos ou aparellos aos cabalos.
  2. v t [MAR ]

    Gornecer a embarcación cos aparellos necesarios para as faenas de pesca ou para emprender a navegación.
  3. v t

    Preparar os elementos necesarios para certo fin.

Sinónimos

dispoñer

Antónimos

desaparellar

Confrontaciones

organizar

Palabras vecinas

aparella aparellador -ra aparellamento aparellar aparello aparencia aparentar
Conjugar
VERBO aparellar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparello
aparellas
aparella
aparellamos
aparellades
aparellan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellaba
aparellabas
aparellaba
aparellabamos
aparellabades
aparellaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellei
aparellaches
aparellou
aparellamos
aparellastes
aparellaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellara
aparellaras
aparellara
aparellaramos
aparellarades
aparellaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellarei
aparellarás
aparellará
aparellaremos
aparellaredes
aparellarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellaría
aparellarías
aparellaría
aparellariamos
aparellariades
aparellarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparelle
aparelles
aparelle
aparellemos
aparelledes
aparellen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellase
aparellases
aparellase
aparellasemos
aparellasedes
aparellasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellar
aparellares
aparellar
aparellarmos
aparellardes
aparellaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
aparella
-
-
aparellade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles aparellar
aparellares
aparellar
aparellarmos
aparellardes
aparellaren
Xerundio aparellando
Participio aparellado
aparellada
aparellados
aparelladas