órgano
lat orgănu gr ὅ ργανον ‘instrumento’
-
-
s
Agrupación de diversos tecidos que forman unha unidade estrutural encargada do cumprimento dunha función determinada no seo dun vexetal ou un animal. O conxunto de órganos con orixe embrionaria común e cunha función relacionada constitúen un aparato.
-
s
Parte do corpo que, a pesar de estar formada por elementos que proveñen de sistemas diversos, constitúe unha unidade para a función ou as funcións determinadas que exerce.
-
órgano de fonación
Conxunto de órganos do corpo humano que participan na produción de emisións fónicas.
-
s
-
-
s
Instrumento aerófono constituído por xogos de tubos que, ao premer unhas teclas, soan ao sopro do vento xerado por foles ou por un compresor eléctrico.
-
órgano electrónico
Instrumento en que os diferentes sons e timbres se obteñen por medios electrónicos.
-
órgano de manivela
Instrumento musical que se fai soar mediante unha manivela xiratoria que acciona un cilindro pechado dentro dunha caixa, xeralmente en forma de piano.
-
s
-
s
m
Medio de difusión voceiro das ideas dun grupo, partido, entidade ou sociedade.
-
s
m
[BÉL ]
Arma que consistía nun conxunto de canóns de arcabuz ou de fusil, que podían ser disparados de golpe ou un a un.
-
s
m
[TECNOL ]
Peza, dispositivo ou mecanismo dunha máquina que serve para producir, absorber, transmitir ou guiar un esforzo, un momento ou un movemento.
-
s
m
[DER/ADM ]
Unidade administrativa integrada por unha esfera de atribucións e competencias e unha serie de medios materiais, que son exercidos e utilizados por unha ou máis persoas adscritas á unidade indicada.