merar

Escoitar
merar

lat v *emerare ‘mollar’

  1. v i

    Caer unha chuvia miúda procedente da mera.
  2. v t

    Danar a mera os froitos.
  3. v pron

    Danarse ou perderse os froitos dunha planta, principalmente a causa da mera.

Citas

  • Colleu un paraugas porque meraba

Palabras vecinas

mera merado -da meralxia merar merca mercado mercador -ra
Conjugar
VERBO merar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles mero
meras
mera
meramos
merades
meran
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles meraba
merabas
meraba
merabamos
merabades
meraban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles merei
meraches
merou
meramos
merastes
meraron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles merara
meraras
merara
meraramos
merarades
meraran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles merarei
merarás
merará
meraremos
meraredes
merarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles meraría
merarías
meraría
merariamos
merariades
merarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles mere
meres
mere
meremos
meredes
meren
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles merase
merases
merase
merasemos
merasedes
merasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles merar
merares
merar
merarmos
merardes
meraren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
mera
-
-
merade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles merar
merares
merar
merarmos
merardes
meraren
Xerundio merando
Participio merado
merada
merados
meradas