manumitir

Escoitar
manumitir

lat manumittĕre

v t

Dar liberdade aos escravos, servos ou presos.

Palabras vecinas

manumisión manumiso -sa manumisor -ra manumitir manuscrito -ta manutención manuterxio
Conjugar
VERBO manumitir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumito
manumites
manumite
manumitimos
manumitides
manumiten
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumitía
manumitías
manumitía
manumitiamos
manumitiades
manumitían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumitín
manumitiches
manumitiu
manumitimos
manumitistes
manumitiron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumitira
manumitiras
manumitira
manumitiramos
manumitirades
manumitiran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumitirei
manumitirás
manumitirá
manumitiremos
manumitiredes
manumitirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumitiría
manumitirías
manumitiría
manumitiriamos
manumitiriades
manumitirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumita
manumitas
manumita
manumitamos
manumitades
manumitan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumitise
manumitises
manumitise
manumitisemos
manumitisedes
manumitisen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumitir
manumitires
manumitir
manumitirmos
manumitirdes
manumitiren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
manumite
-
-
manumitide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles manumitir
manumitires
manumitir
manumitirmos
manumitirdes
manumitiren
Xerundio manumitindo
Participio manumitido
manumitida
manumitidos
manumitidas