manir

manir

lat manēre ‘permanecer’

  1. v pron

    Murchar unha planta.

  2. v pron

    Podrecer unha froita.

Citas

  • As rosas que me regalou túa nai xa se maniron todas
  • Xa se maniron todas as mazás
Conjugar
VERBO manir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-

-
manimos
manides

-
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
manía
manías
manía
maniamos
maniades
manían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
manín
maniches
maniu
manimos
manistes
maniron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
manira
maniras
manira
maniramos
manirades
maniran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
manirei
manirás
manirá
maniremos
maniredes
manirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
maniría
manirías
maniría
maniriamos
maniriades
manirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-

-

-

-

-

-
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
manise
manises
manise
manisemos
manisedes
manisen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
manir
manires
manir
manirmos
manirdes
maniren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
%

-
-
manide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
manir
manires
manir
manirmos
manirdes
maniren
Xerundio manindo
Participio manido
manida
manidos
manidas