lingua

lingua

lat lingŭa

Plural: linguas
  1. s f [ANAT ]

    Órgano musculoso dos vertebrados, revestido dun epitelio sensorial e situado na cavidade bucal, entre os arcos dentarios. Ten as estruturas do gusto e realiza funcións importantes na deglución, na succión e na mastigación de alimentos e na articulación dos sons.

    1. s

      Cousa ou ser vivo que ten forma de lingua.

    2. lingua de boi [Fistulina hepatica] [FUNGO ]

      Fungo, da orde das fistulinais, de grandes sombreiros vermellos e a cutícula lisa e viscosa.

    3. lingua de can [Cynoglossum creticum] [PLANTA ]

      Planta herbácea bienal, da familia das boraxináceas, de follas lanceoladas, densamente pelosa, e de flores de cor azul escura reticuladas de violeta. Medra en terreos secos.

    4. lingua de ovella [Hydnum repandum] [FUNGO ]

      Fungo, da orde das cantarelais, de sombreiro convexo, cor branca e con aguillóns longos.

    5. lingua de ovella moura [Sarcodon imbricatum] [FUNGO ]

      Fungo, da familia das teleforáceas, de cor parda escura, sombreiro grande, aguillóns longos e o pé carnoso.

    6. lingua de ovella visguenta [Pseudohydnum gelatinosum] [FUNGO ]

      Fungo, da familia das exidiáceas, en forma de masa viscosa de cor branquecina e aguillóns curtos. Pódese comer cru.

    1. s

      Sistema de signos orais, reflectido a miúdo nun código escrito que serve para a comunicación. Desde un punto de vista xenético ou histórico, pódense clasificar as linguas tendo en conta o seu parentesco, e desde un punto de vista tipolóxico, segundo a porcentaxe de trazos afíns.

    2. lingua aglutinante

      Tipo de linguas que adoitaban caracterizarse por oposición ás linguas monosilábicas e ás linguas flexivas, e que xurdiu na lingüística do s XIX.

    3. lingua artificial

      Todo sistema de signos de comunicación elaborado por convención tal como certos códigos secretos, as notacións científicas ou o esperanto.

    4. lingua común

      Lingua coñecida ou suposta que deu orixe a unha familia linguística. Denomínase tamén así a lingua de carácter máis ou menos uniforme, oposta aos dialectos, que procede dunha redución á unidade e que se utiliza en todo un dominio lingüístico.

    5. lingua de cultura/de civilización

      Lingua que serve de soporte a unha literatura escrita e é instrumento dunha cultura.

    6. lingua de oc

      occitano.

    7. lingua de oíl

      Grupo de variedades lingüísticas que se orixinaron no N da Galia a partir do galorromance. As súas variedades son o normando, picardo, valón, lorenés, borgoñón, champañés, anxevino, pictavino, santonxés, franciano e o antigo anglonormando.

    8. lingua flexional/amalgamada/formante/sintética

      Lingua que se caracteriza pola flexión.

    9. lingua franca

      Lingua que se emprega na comunicación de persoas que non falan unha lingua común.

    10. lingua illante

      Lingua en que as súas palabras non poden ser analizadas morfoloxicamente en elementos diversos destinados a expresar as relacións gramaticais, de tal maneira que estas deben ser confiadas á orde das palabras ou ao uso de palabras independentes.

    11. lingua materna

      Lingua que foi aprendida desde a infancia.

    12. lingua morta

      Lingua que xa non ten falantes.

    13. lingua oficial

      Lingua esixida por un estado en órganos da administración, a escola e outros niveis oficiais deste estado.

    14. lingua polisintética/incorporante/holofrástica

      Lingua que funde nunha palabra diversos elementos semánticos e de relación gramatical. Unha lingua polisintética é o esquimó.

    15. lingua vernácula

      Lingua propia dunha comarca ou rexión determinada.

    16. lingua viva

      Lingua que está en uso.

  2. s f

    Xeito propio de falar ou de utilizar a linguaxe que ten unha persoa.

  3. s f p ext

    Sistema de comunicación utilizado polos animais.

  4. s f p ext

    Calquera sistema de comunicación, natural ou artificial.

  5. s f [HIST ]

    Cada unha das circunscricións territoriais nas que se dividía a xurisdición da orde do Hospital de San Xoán de Xerusalén.

  6. lingua de terra [XEOG ]

    Anaco de terra estreito e longo que avanza sobre un mar, un lago ou outra superficie.

  7. lingua glaciaria [XEOL ]

    Parte dun glaciar que se inicia no circo glaciario e remata en zonas máis ou menos arredadas do circo, formando, no seu proceso erosivo, un val glaciario.

Citas

  • Hai que ter coidado con ela, que ten moita lingua, Cala un pouco e non teñas tanta lingua

Frases hechas

  • 2 Maneira de falar desa persoa.

  • 2 Maneira de falar desa persoa.

  • Andar en linguas. Ser obxecto de comentarios ou cr

  • Andar en linguas. Ser obxecto de comentarios ou cr

  • 2 Dicir algu

  • 2 Dicir algu

  • Botar a lingua. Ensinar a lingua como sinal de desprezo ou burla.

  • Botar a lingua. Ensinar a lingua como sinal de desprezo ou burla.

  • Irse da lingua. Non gardar un segredo.

  • Irse da lingua. Non gardar un segredo.

  • Lingua viperina 1 Persoa que fala mal dos demais ou que ofende co que di.

  • Lingua viperina 1 Persoa que fala mal dos demais ou que ofende co que di.

  • Ser un/unha mala lingua. Persoa que murmura e fala mal de algu

  • Ser un/unha mala lingua. Persoa que murmura e fala mal de algu

  • Ter algo na punta da lingua. Estar a piques de lembrar algo.

  • Ter algo na punta da lingua. Estar a piques de lembrar algo.

  • Ter moita lingua. Falar demasiado e sen respecto.

  • Ter moita lingua. Falar demasiado e sen respecto.

  • Tirar da lingua. Incitar a algu

  • Tirar da lingua. Incitar a algu