anacreóntica

Composición lírica de metro curto, polo xeral heptasílabo, de extensión breve en que o poeta canta con ton enxeñoso e irónico aos praceres da vida e dos sentidos cunha simboloxía literaria de orixe pastoral. Foi unha composición que empregaba o poeta grego Anacreonte de Teos e que acadou o seu máximo esplendor no Renacemento e no s XVIII.