intuír

intuír

lat intuēri

  1. v t

    Coñecer pola intuición.

  2. v t

    Prever claramente a verdade de algo que aínda non se produciu.

Conjugar
VERBO intuír
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intúo
intúes
intúe
intuímos
intuídes
intúen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intuía
intuías
intuía
intuïamos
intuïades
intuían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intuín
intuíches
intuíu
intuímos
intuístes
intuíron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intuíra
intuíras
intuíra
intuiramos
intuirades
intuíran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intuirei
intuirás
intuirá
intuiremos
intuiredes
intuirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intuiría
intuirías
intuiría
intuiriamos
intuiriades
intuirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intúa
intúas
intúa
intuamos
intuades
intúan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intuíse
intuíses
intuíse
intuisemos
intuisedes
intuísen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intuír
intuíres
intuír
intuírmos
intuírdes
intuíren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
intúe
-
-
intuíde
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
intuír
intuíres
intuír
intuírmos
intuírdes
intuíren
Xerundio intuíndo
Participio intuído
intuída
intuídos
intuídas