fiadeiro

1. s m

   Lugar ou dependencia onde se fía.

2. s m

   1 fiada.

Refranes

• A muller que de alto fía, o fuso lle cae e o cu lle asubía.
• A que de alto fía o fuso cáelle na pía.
• Aquí non fían delgado senón groso e mal fiado.
• As mans na roca e os ollos na porta.
• Cal fiamos, tal andamos.
• Cando comezan as uvas a madurar, comezan as mozas a fiar.
• Cando non hai ganas de fiar, pode o fuso descansar.
• Cando non queiras fiar, deixa o fuso descansar.
• Di o meu home que non fíe, que me poña á porta e mire.
• Dígolle a unha e dígolle a outra que a que non fía non precisa a roca.
• Do fuso hase de esperar, que da roca non hai moito que fiar.
• Fía e vende ben, que a paga por si ven.
• Fiadeira, ¿que fiaches? ¿por onde fuches? ¿por onde andaches, que en marzo branqueaches?
• Fíe, se quere, o demo que eu tres camisas teño.
• Folgar sen vergoña, iso é o fiar na roca.
• Fusada miúda ao seu dono axuda.
• Ó mal fuso crebarlle a roca polo mal uso.
• Onde vires roca de la podes entrar; se a roca fore de estopa, queda á porta; e, se fore de liño, non pases do poxigo.
• Perdín a roca e o fuso non se atopa.
• Pois que para ti fías, fía ben e fía tódolos días.
• Polo san Bartolo a boa fiadeira comeza a súa tea; a máis lixeira, pola Madalena.
• Pouco fía o que moito mira.
• Quen fía e tece, ben lle parece.
• Tan fiadeira levas a muller, que non ten máis que lavar e tecer e coser.