estancar

Escoitar
estancar

céltico *ektankō ‘fixar, suxeitar’

  1. v t

    Deter e parar o curso ou a corrente de algo, especialmente dun líquido. Tm v pron.
  2. v t [ECON ]

    Privar a administración a venda libre dun produto e conceder o seu monopolio a persoas ou institucións determinadas.

Confrontaciones

encorar

Citas

  • A auga estancouse polas follas que había no rego
  • As negociacións co país veciño estancáronse
  • Conseguiron estancar o movemento dos obreiros
  • O encoro estancou moita auga este ano porque choveu moito

Palabras vecinas

estañar estañar estancamento estancar estancia estanco -ca estándar
Conjugar
VERBO estancar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estanco
estancas
estanca
estancamos
estancades
estancan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancaba
estancabas
estancaba
estancabamos
estancabades
estancaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estanquei
estancaches
estancou
estancamos
estancastes
estancaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancara
estancaras
estancara
estancaramos
estancarades
estancaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancarei
estancarás
estancará
estancaremos
estancaredes
estancarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancaría
estancarías
estancaría
estancariamos
estancariades
estancarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estanque
estanques
estanque
estanquemos
estanquedes
estanquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancase
estancases
estancase
estancasemos
estancasedes
estancasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancar
estancares
estancar
estancarmos
estancardes
estancaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
estanca
-
-
estancade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles estancar
estancares
estancar
estancarmos
estancardes
estancaren
Xerundio estancando
Participio estancado
estancada
estancados
estancadas