emparedar

Escoitar
emparedar

parede

  1. v t

    Encerrar a alguén entre paredes.
  2. v t

    Tapar cunha parede ou meter algo no seu interior para ocultalo.

Citas

  • Emparedaron os cartos para que os ladróns non llelos encontrasen, O asasino emparedou a súa víctima
  • Emparedárono para castigalo polo que fixo

Palabras vecinas

empaquetar empardecer emparedado -da emparedar emparellamento emparellar emparentar
Conjugar
VERBO emparedar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedo
emparedas
empareda
emparedamos
emparedades
emparedan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedaba
emparedabas
emparedaba
emparedabamos
emparedabades
emparedaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedei
emparedaches
emparedou
emparedamos
emparedastes
emparedaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedara
emparedaras
emparedara
emparedaramos
emparedarades
emparedaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedarei
emparedarás
emparedará
emparedaremos
emparedaredes
emparedarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedaría
emparedarías
emparedaría
emparedariamos
emparedariades
emparedarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparede
emparedes
emparede
emparedemos
emparededes
empareden
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedase
emparedases
emparedase
emparedasemos
emparedasedes
emparedasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedar
emparedares
emparedar
emparedarmos
emparedardes
emparedaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
empareda
-
-
emparedade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emparedar
emparedares
emparedar
emparedarmos
emparedardes
emparedaren
Xerundio emparedando
Participio emparedado
emparedada
emparedados
emparedadas