doutorar

doutorar

doutor

  1. v t

    Conceder a alguén o grao de doutor.

  2. v pron

    Obter o grao de doutor.

Citas

  • O tribunal doutourono onte na facultade de Ciencias
  • Pedro doutorouse este ano
Conjugar
VERBO doutorar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutoro
doutoras
doutora
doutoramos
doutorades
doutoran
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutoraba
doutorabas
doutoraba
doutorabamos
doutorabades
doutoraban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutorei
doutoraches
doutorou
doutoramos
doutorastes
doutoraron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutorara
doutoraras
doutorara
doutoraramos
doutorarades
doutoraran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutorarei
doutorarás
doutorará
doutoraremos
doutoraredes
doutorarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutoraría
doutorarías
doutoraría
doutorariamos
doutorariades
doutorarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutore
doutores
doutore
doutoremos
doutoredes
doutoren
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutorase
doutorases
doutorase
doutorasemos
doutorasedes
doutorasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutorar
doutorares
doutorar
doutorarmos
doutorardes
doutoraren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
doutora
-
-
doutorade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
doutorar
doutorares
doutorar
doutorarmos
doutorardes
doutoraren
Xerundio doutorando
Participio doutorado
doutorada
doutorados
doutoradas