dignar

Escoitar
dignar

lat dignāre

v pron

Acceder a facer algo que supón unha mostra de atención especial cara a outra persoa.

Ex: Por moito que o chames non se vai dignar a vir á túa festa, O teu irmán dignouse a visitar a túa tía no hospital.

Confrontaciones

condescender

Citas

  • Por moito que o chames non se vai dignar a vir á túa festa, O teu irmán dignouse a visitar a túa tía no hospital.

Palabras vecinas

digástrico -ca diglosia diglósico -ca dignar dignidade dignificación dignificar
Conjugar
VERBO dignar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles digno
dignas
digna
dignamos
dignades
dignan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dignaba
dignabas
dignaba
dignabamos
dignabades
dignaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dignei
dignaches
dignou
dignamos
dignastes
dignaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dignara
dignaras
dignara
dignaramos
dignarades
dignaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dignarei
dignarás
dignará
dignaremos
dignaredes
dignarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dignaría
dignarías
dignaría
dignariamos
dignariades
dignarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles digne
dignes
digne
dignemos
dignedes
dignen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dignase
dignases
dignase
dignasemos
dignasedes
dignasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dignar
dignares
dignar
dignarmos
dignardes
dignaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
digna
-
-
dignade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles dignar
dignares
dignar
dignarmos
dignardes
dignaren
Xerundio dignando
Participio dignado
dignada
dignados
dignadas