desunir

desunir

des- + unir

  1. v t

    Separar cousas que estaban xuntas. Tm v pron.

  2. v t fig

    Facer que dúas ou máis persoas se separen ao provocar discordias entre elas.

Sinónimos

Antónimos

Citas

  • As dúas cousas estaban tan xuntas que foi imposible desunilas
  • Desuniuse do grupo porque non tiña as mesmas ideas
  • O mecanismo non funcionou porque se desuniron as pezas que o formaban
  • Os cartos da herdanza desuniron a familia
Conjugar
VERBO desunir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desuno
desunes
desune
desunimos
desunides
desunen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desunía
desunías
desunía
desuniamos
desuniades
desunían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desunín
desuniches
desuniu
desunimos
desunistes
desuniron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desunira
desuniras
desunira
desuniramos
desunirades
desuniran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desunirei
desunirás
desunirá
desuniremos
desuniredes
desunirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desuniría
desunirías
desuniría
desuniriamos
desuniriades
desunirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desuna
desunas
desuna
desunamos
desunades
desunan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desunise
desunises
desunise
desunisemos
desunisedes
desunisen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desunir
desunires
desunir
desunirmos
desunirdes
desuniren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
desune
-
-
desunide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desunir
desunires
desunir
desunirmos
desunirdes
desuniren
Xerundio desunindo
Participio desunido
desunida
desunidos
desunidas