desmandar

Escoitar
desmandar

des- + mandar

  1. v pron

    Actuar unha persoa sen moderación.
  2. v pron

    Deixar de acatar o mando dalgunha persoa.

Citas

  • Discutiu co fillo máis novo e desmandóuselle
  • O día da voda desmandouse co viño e agarrou unha boa
  • Os bois desmandáronselle e non houbo quen os parara

Palabras vecinas

desmaiar desmaio desmán, a desmandar desmando desmangar desmantelamento
Conjugar
VERBO desmandar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmando
desmandas
desmanda
desmandamos
desmandades
desmandan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmandaba
desmandabas
desmandaba
desmandabamos
desmandabades
desmandaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmandei
desmandaches
desmandou
desmandamos
desmandastes
desmandaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmandara
desmandaras
desmandara
desmandaramos
desmandarades
desmandaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmandarei
desmandarás
desmandará
desmandaremos
desmandaredes
desmandarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmandaría
desmandarías
desmandaría
desmandariamos
desmandariades
desmandarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmande
desmandes
desmande
desmandemos
desmandedes
desmanden
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmandase
desmandases
desmandase
desmandasemos
desmandasedes
desmandasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmandar
desmandares
desmandar
desmandarmos
desmandardes
desmandaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desmanda
-
-
desmandade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desmandar
desmandares
desmandar
desmandarmos
desmandardes
desmandaren
Xerundio desmandando
Participio desmandado
desmandada
desmandados
desmandadas