desirmandar

desirmandar

des- + irmandar

  1. v t

    Separar cousas ou animais que formaban parella.

  2. v t

    Rachar o parecido ou igualdade que existe entre dúas ou máis cousas.

  3. v t

    Separar irmáns propiciando que desapareza a súa relación.

  4. v pron

    Romper a relación de irmandade.

Citas

  • A herdanza desirmandou os irmáns
  • Desirmandaron un dos libros con adhesivos
  • Desirmandou os calcetíns e leva un distinto do outro
Conjugar
VERBO desirmandar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmando
desirmandas
desirmanda
desirmandamos
desirmandades
desirmandan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmandaba
desirmandabas
desirmandaba
desirmandabamos
desirmandabades
desirmandaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmandei
desirmandaches
desirmandou
desirmandamos
desirmandastes
desirmandaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmandara
desirmandaras
desirmandara
desirmandaramos
desirmandarades
desirmandaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmandarei
desirmandarás
desirmandará
desirmandaremos
desirmandaredes
desirmandarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmandaría
desirmandarías
desirmandaría
desirmandariamos
desirmandariades
desirmandarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmande
desirmandes
desirmande
desirmandemos
desirmandedes
desirmanden
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmandase
desirmandases
desirmandase
desirmandasemos
desirmandasedes
desirmandasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmandar
desirmandares
desirmandar
desirmandarmos
desirmandardes
desirmandaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
desirmanda
-
-
desirmandade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desirmandar
desirmandares
desirmandar
desirmandarmos
desirmandardes
desirmandaren
Xerundio desirmandando
Participio desirmandado
desirmandada
desirmandados
desirmandadas