desencargar

desencargar

des- + encargar

v t

Anular un encargo.

Ex: Desencargaron o pedido que fixeran onte.

Antónimos

Confrontaciones

desencomendar

Citas

  • Desencargaron o pedido que fixeran onte.
Conjugar
VERBO desencargar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargo
desencargas
desencarga
desencargamos
desencargades
desencargan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargaba
desencargabas
desencargaba
desencargabamos
desencargabades
desencargaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencarguei
desencargaches
desencargou
desencargamos
desencargastes
desencargaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargara
desencargaras
desencargara
desencargaramos
desencargarades
desencargaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargarei
desencargarás
desencargará
desencargaremos
desencargaredes
desencargarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargaría
desencargarías
desencargaría
desencargariamos
desencargariades
desencargarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargue
desencargues
desencargue
desencarguemos
desencarguedes
desencarguen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargase
desencargases
desencargase
desencargasemos
desencargasedes
desencargasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargar
desencargares
desencargar
desencargarmos
desencargardes
desencargaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
desencarga
-
-
desencargade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencargar
desencargares
desencargar
desencargarmos
desencargardes
desencargaren
Xerundio desencargando
Participio desencargado
desencargada
desencargados
desencargadas