desdicir

desdicir

des- + dicir

  1. v t
    1. Dicir o contrario do que afirma ou di outra persoa.

    2. Negar ou dicir o contrario do que se tiña dito con anterioridade.

  2. v pron

    Negar ou non manter alguén o que dixera previamente.

Sinónimos

Confrontaciones

desmerecer, discordar, retractar

Citas

  • Con esa forma de comportarse desdí da familia á que pertence
  • Desdixo o que no día antes prometera só para compracer a súa muller, O acusado desdixo toda a súa declaración anterior
  • Este chapeo vermello desdí nun traxe tan clásico
  • Non é unha persoa de fiar, sempre se desdí de todas as súas promesas
  • Sempre desdicía a seu pai só por levar a contraria
Conjugar
VERBO desdicir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdigo
desdís
desdí
desdicimos
desdicides
desdín
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdicía
desdicías
desdicía
desdiciamos
desdiciades
desdicían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdixen
desdixeches
desdixo
desdixemos
desdixestes
desdixeron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdixera
desdixeras
desdixera
desdixeramos
desdixerades
desdixeran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdirei
desdirás
desdirá
desdiremos
desdiredes
desdirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdiría
desdirías
desdiría
desdiriamos
desdiriades
desdirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdiga
desdigas
desdiga
desdigamos
desdigades
desdigan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdixese
desdixeses
desdixese
desdixesemos
desdixesedes
desdixesen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdixer
desdixeres
desdixer
desdixermos
desdixerdes
desdixeren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
desdí
-
-
desdicide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desdicir
desdicires
desdicir
desdicirmos
desdicirdes
desdiciren
Xerundio desdicindo
Participio desdito
desdita
desditos
desditas