desacatar

Escoitar
desacatar

des- + acatar

  1. v t

    Non acatar unha lei ou orde que provén dunha autoridade ou dun superior.
  2. v t

    Faltar ao respecto debido a unha persoa, a unha autoridade ou a aquilo que o mereza.

Antónimos

acatar

Citas

  • A comunidade universitaria desacatou a nova Lei Orgánica de Universidades
  • O opositor desacatou o presidente do seu tribunal, Desacatou todos aqueles preceptos morais que lle ensinaran

Palabras vecinas

desacamelar desacampar desacaravillar desacatar desacato desaceirar desaceleración
Conjugar
VERBO desacatar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacato
desacatas
desacata
desacatamos
desacatades
desacatan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacataba
desacatabas
desacataba
desacatabamos
desacatabades
desacataban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacatei
desacataches
desacatou
desacatamos
desacatastes
desacataron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacatara
desacataras
desacatara
desacataramos
desacatarades
desacataran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacatarei
desacatarás
desacatará
desacataremos
desacataredes
desacatarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacataría
desacatarías
desacataría
desacatariamos
desacatariades
desacatarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacate
desacates
desacate
desacatemos
desacatedes
desacaten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacatase
desacatases
desacatase
desacatasemos
desacatasedes
desacatasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacatar
desacatares
desacatar
desacatarmos
desacatardes
desacataren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desacata
-
-
desacatade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desacatar
desacatares
desacatar
desacatarmos
desacatardes
desacataren
Xerundio desacatando
Participio desacatado
desacatada
desacatados
desacatadas