desabordar

Escoitar
desabordar

des- + abordar

v t [MAR ]

Soltar unha embarcación doutra despois dunha abordaxe.

Ex: Desabordaron o barco da outra embarcación máis grande.

Antónimos

abordar

Citas

  • Desabordaron o barco da outra embarcación máis grande.

Palabras vecinas

desabonar desabono desabor desabordar desabordelar desaborido -da desabotoar
Conjugar
VERBO desabordar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordo
desabordas
desaborda
desabordamos
desabordades
desabordan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordaba
desabordabas
desabordaba
desabordabamos
desabordabades
desabordaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordei
desabordaches
desabordou
desabordamos
desabordastes
desabordaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordara
desabordaras
desabordara
desabordaramos
desabordarades
desabordaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordarei
desabordarás
desabordará
desabordaremos
desabordaredes
desabordarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordaría
desabordarías
desabordaría
desabordariamos
desabordariades
desabordarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desaborde
desabordes
desaborde
desabordemos
desabordedes
desaborden
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordase
desabordases
desabordase
desabordasemos
desabordasedes
desabordasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordar
desabordares
desabordar
desabordarmos
desabordardes
desabordaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
desaborda
-
-
desabordade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles desabordar
desabordares
desabordar
desabordarmos
desabordardes
desabordaren
Xerundio desabordando
Participio desabordado
desabordada
desabordados
desabordadas