convosco

Escoitar
convosco

lat cŭm ‘con’ + lat vōscŭm, por vōbīscŭm

pron pers

Forma tónica ligada de segunda persoa de plural, que funciona como complemento.

Ex: Entrou convosco no teatro, Cando era unha cativa gustaba de falar convosco, OBS: As formas sintéticas tradicionais alternan coas formas analíticas máis innovadoras (con vós) en todos os contextos ( Cantou convosco/con vós toda a noite), agás cando o pronome leva algún adxacente no que só se poden usar as formas analíticas ( *Irei convosco mesmos se me levades no coche por Irei con vós mesmos se me levades no coche).

Citas

  • Entrou convosco no teatro, Cando era unha cativa gustaba de falar convosco, OBS: As formas sintéticas tradicionais alternan coas formas analíticas máis innovadoras ( con vós ) en todos os contextos ( Cantou convosco/con vós toda a noite), agás cando o pronome leva algún adxacente no que só se poden usar as formas analíticas ( * Irei convosco mesmos se me levades no coche por Irei con vós mesmos se me levades no coche).

Palabras vecinas

convoluto -ta convolvuláceo -a convólvulo convosco convulsíbel convulsible convulsión