canto

1. 1. s

      Acción e efecto de cantar.

   2. s

      Actividade ou arte de cantar.

   3. canto plano

      Canto monofónico da liturxia cristiá, orixinalmente sen acompañamento.

   4. canto silábico

      Canto no que cada nota musical corresponde a unha sílaba.

2. s m [MÚS/LIT ]

   Composición poética en ton solemne destinada a ser cantada en honra de algo ou de alguén.

3. 1. s

      Nome que recibe cada unha das divisións dun poema longo de carácter épico ou narrativo, comparable ao capítulo na novela.

   2. canto real

      Poema francés, consistente nunha sátira encuberta baixo a forma dunha alegoría, que tivo o seu máximo esplendor entre os ss XIV e XV.

4. canto de cisne

   1. Rechouchío harmonioso que, segundo a tradición, adoita entoar o cisne no momento da morte.

   2. Derradeira obra ou actuación producida pouco antes da morte do seu autor.

5. canto de serea
   1. [MIT ]

      Canto que emitían as sereas para atraer aos mariñeiros.

   2. Palabras falsas e aduladoras coas que se pretende acadar os favores de alguén.

Citas

• Aquela corrida foi o seu canto de cisne, xa que con ela puxo fin á súa profesión de toureiro
• É profesor de canto no conservatorio

Refranes

• Ben canta o catalán, se lle dan.
• Cada un canta como ten a gracia.
• Canta que has de ir á santa.
• Cantar mal e recuncar non é de aprobar.
• Cantar pensei e por cantar chorei.
• O cantar quere vir de gracia e o bailar quérese aprender.
• O que non sirva para galo, que non cante.
• Os seus males espanta o que canta.
• Quen mal canta, ben lle acae.
• Se ben canta o abade, non o fai mal o monaguillo.