blindar

< fr blinder
  1. v t Protexer exteriormente as cousas ou lugares contra os efectos do lume, as balas ou o roubo.

Confrontaciones

Citas

  • Dispararon contra el, pero non resultou ferido pois ía nun coche blindado
Verbo: blindar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindo

blindas

blinda

blindamos

blindades

blindan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindaba

blindabas

blindaba

blindabamos

blindabades

blindaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindei

blindaches

blindou

blindamos

blindastes

blindaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindara

blindaras

blindara

blindaramos

blindarades

blindaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindarei

blindarás

blindará

blindaremos

blindaredes

blindarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindaría

blindarías

blindaría

blindariamos

blindariades

blindarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blinde

blindes

blinde

blindemos

blindedes

blinden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindase

blindases

blindase

blindasemos

blindasedes

blindasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindar

blindares

blindar

blindarmos

blindardes

blindaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

blinda

-

-

blindade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

blindar

blindares

blindar

blindarmos

blindardes

blindaren

Gerundio

blindando

Participio

blindado

blindada

blindados

blindadas