asegundar

< a- + segundo
  1. v i Realizar un acto inmediatamente ou pouco despois de facelo por vez primeira. Ex: Non lle saen as cousas á primeira, sempre as ten que asegundar.

Confrontaciones

Citas

  • Non lle saen as cousas á primeira, sempre as ten que asegundar.
Verbo: asegundar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundo

asegundas

asegunda

asegundamos

asegundades

asegundan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundaba

asegundabas

asegundaba

asegundabamos

asegundabades

asegundaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundei

asegundaches

asegundou

asegundamos

asegundastes

asegundaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundara

asegundaras

asegundara

asegundaramos

asegundarades

asegundaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundarei

asegundarás

asegundará

asegundaremos

asegundaredes

asegundarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundaría

asegundarías

asegundaría

asegundariamos

asegundariades

asegundarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegunde

asegundes

asegunde

asegundemos

asegundedes

asegunden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundase

asegundases

asegundase

asegundasemos

asegundasedes

asegundasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundar

asegundares

asegundar

asegundarmos

asegundardes

asegundaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

asegunda

-

-

asegundade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

asegundar

asegundares

asegundar

asegundarmos

asegundardes

asegundaren

Gerundio

asegundando

Participio

asegundado

asegundada

asegundados

asegundadas