zunir

< orixe onomatopeica
  1. v i Facer ruído as árbores pola acción do vento.
  2. v i Producir ruído algo que zoa.

Citas

  • As moscas zunían e amoláronme a sesta
  • Zunan os salgueiros no parque
Verbo: zunir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zuno

zunes

zune

zunimos

zunides

zunen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zunía

zunías

zunía

zuniamos

zuniades

zunían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zunín

zuniches

zuniu

zunimos

zunistes

zuniron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zunira

zuniras

zunira

zuniramos

zunirades

zuniran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zunirei

zunirás

zunirá

zuniremos

zuniredes

zunirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zuniría

zunirías

zuniría

zuniriamos

zuniriades

zunirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zuna

zunas

zuna

zunamos

zunades

zunan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zunise

zunises

zunise

zunisemos

zunisedes

zunisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zunir

zunires

zunir

zunirmos

zunirdes

zuniren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

zune

-

-

zunide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

zunir

zunires

zunir

zunirmos

zunirdes

zuniren

Gerundio

zunindo

Participio

zunido

zunida

zunidos

zunidas