urarteo -a

Pliral: urarteos Masculino: urarteo Masculino plural: urarteos Femenino: urartea Femenino plural: urarteas
  1. adx Relativo ou pertencente a Urartu.
  2. s ETN/HIST Individuo do pobo de Urartu.
  3. s m pl ETN/HIST Pobo que habitou nas proximidades do lago Van (Turquía) e que estendeu os seus dominios cara a Cilicia e o N de Siria, ata que os escitas tomaron a súa capital en 609 a C.
  4. s m LING Lingua propia de Urartu, que pode estar emparentada co hurrita. Escribíase en caracteres cuneiformes, nun silabairo derivado do sumerio-acadio.

Palabras vecinas