tundir

< lat tundĕre
  1. v t Castigar con golpes unha persoa ou animal.

Palabras vecinas

Verbo: tundir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundo

tundes

tunde

tundimos

tundides

tunden

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundía

tundías

tundía

tundiamos

tundiades

tundían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundín

tundiches

tundiu

tundimos

tundistes

tundiron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundira

tundiras

tundira

tundiramos

tundirades

tundiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundirei

tundirás

tundirá

tundiremos

tundiredes

tundirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundiría

tundirías

tundiría

tundiriamos

tundiriades

tundirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tunda

tundas

tunda

tundamos

tundades

tundan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundise

tundises

tundise

tundisemos

tundisedes

tundisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundir

tundires

tundir

tundirmos

tundirdes

tundiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

tunde

-

-

tundide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tundir

tundires

tundir

tundirmos

tundirdes

tundiren

Gerundio

tundindo

Participio

tundido

tundida

tundidos

tundidas