arrincar

  1. v t, i arrancar.
Verbo: arrincar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrinco

arrincas

arrinca

arrincamos

arrincades

arrincan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrincaba

arrincabas

arrincaba

arrincabamos

arrincabades

arrincaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrinquei

arrincaches

arrincou

arrincamos

arrincastes

arrincaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrincara

arrincaras

arrincara

arrincaramos

arrincarades

arrincaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrincarei

arrincarás

arrincará

arrincaremos

arrincaredes

arrincarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrincaría

arrincarías

arrincaría

arrincariamos

arrincariades

arrincarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrinque

arrinques

arrinque

arrinquemos

arrinquedes

arrinquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrincase

arrincases

arrincase

arrincasemos

arrincasedes

arrincasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrincar

arrincares

arrincar

arrincarmos

arrincardes

arrincaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

arrinca

-

-

arrincade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrincar

arrincares

arrincar

arrincarmos

arrincardes

arrincaren

Gerundio

arrincando

Participio

arrincado

arrincada

arrincados

arrincadas