trincar

< prov trencar
  1. v t Cortar algo cos dentes.
  2. v t Apertar cos dentes.

Sinónimos

Citas

  • O can trincoulle unha man
  • Trincou o pan con forza

Palabras vecinas

Verbo: trincar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trinco

trincas

trinca

trincamos

trincades

trincan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trincaba

trincabas

trincaba

trincabamos

trincabades

trincaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trinquei

trincaches

trincou

trincamos

trincastes

trincaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trincara

trincaras

trincara

trincaramos

trincarades

trincaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trincarei

trincarás

trincará

trincaremos

trincaredes

trincarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trincaría

trincarías

trincaría

trincariamos

trincariades

trincarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trinque

trinques

trinque

trinquemos

trinquedes

trinquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trincase

trincases

trincase

trincasemos

trincasedes

trincasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trincar

trincares

trincar

trincarmos

trincardes

trincaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

trinca

-

-

trincade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

trincar

trincares

trincar

trincarmos

trincardes

trincaren

Gerundio

trincando

Participio

trincado

trincada

trincados

trincadas