translucir

< lat tanslucēre
  1. v t Deixar pasar a luz pero sen permitir ver con claridade.
  2. v t Permitir certa cousa que por ela se coñeza outra.

Citas

  • O cristal da fiestra translucía a claridade de fóra
  • O seu estado de ansiedade translucía a autoría do roubo
Verbo: translucir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

transluzo

transloces

transloce

translucimos

translucides

translocen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

translucía

translucías

translucía

transluciamos

transluciades

translucían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

translucín

transluciches

transluciu

translucimos

translucistes

transluciron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

translucira

transluciras

translucira

transluciramos

translucirades

transluciran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

translucirei

translucirás

translucirá

transluciremos

transluciredes

translucirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

transluciría

translucirías

transluciría

transluciriamos

transluciriades

translucirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

transluza

transluzas

transluza

transluzamos

transluzades

transluzan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

translucise

translucises

translucise

translucisemos

translucisedes

translucisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

translucir

translucires

translucir

translucirmos

translucirdes

transluciren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

transluce

-

-

translucide

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

translucir

translucires

translucir

translucirmos

translucirdes

transluciren

Gerundio

translucindo

Participio

translucido

translucida

translucidos

translucidas